Soms komen er woorden tot mij die ik omzet in een gedicht. Dit gedicht heet: ‘steen in het midden’.

Dit gedicht schreef ik na een wandeling bij de lentecirkel van @debra_van_oojen
 
Steen in het midden.
Ik zie jou en jij ziet mij.
De natuur om je heen.
Takjes, dennenappels, hout een bloem. Alles om jou heen is gehuld in het groen.
Het oude achterlatend en het nieuwe aanvaardend.
 
De reinigende berk en de paardenbloem. Zij zijn helpers.
Neem ze in.
De den, zo groen en mooi nog niet op haar krachtigst, maar al zeker helend voor de luchtwegen. Wachtend op de hars die zo lekker ruikt.
Onderweg een lieveheersbeestje op een dennenappel.
Een citroenvlinder in de lucht.
Nieuw leven.
Transformatie.
 
Een beek met stromend water door het bos. Naast aarde, water, ook de lucht om ons heen. Samen in verbinding, maar ook fijn alleen.
Het vuur dat brand.
De soep die opstaat.
Samen in de zon. De natuur, rust, stilte, verbinding.
Steen in het midden.
Ik zie jou en jij ziet mij
 
 
Daniëlle 🤎
Geïnspireerd door de kracht van de natuur
Geen reacties

Geef een reactie